فرازی از نهج البلاغه :

"همانا خداوند سبحان کسی را به چیزی چون قرآن پند نداده است ، که قرآن ریسمان استوار خدا و وسیله ایمنی بخش است . در قرآن بهار دل و چشمه های دانش است . برای قلب جلایی جز قرآن نتوان یافت بخصوص در جامعه ای که بیداردلان در گذشته و غافلان و تغافل کنندگان حضور دارند . "

دیشب باز هنگام خواب و در حالتی بین خواب و بیداری ، مرگ را به یقین لمس کردم ، بسیار نزدیک و ملموس . اون لحظه ای که درون خاک و زیر زمین قرار گرفته ام . واقعا وحشتناک بود . من نمیدانم با وجود این واقعیت روشن و حقیقت آشکاری که همه قبولش دارند، حتی بیشتر از قانون ۲+۲=۴ ، چرا کسی به فکر چاره نیست . اگر اون حال در وجود من پایدار بشه ، شاید از وحشت دیوانه بشم و تا آخر عمر دست به هیچ کاری نزنم . مرگ یه واقعیتیه که دیر یا زود باهاش روبرو میشم و باید فکر چاره باشیم و اینکه چند سالی فراموشش کنیم هیچ دردی رو دوا نمیکنه . حکمتش چیه که در حال بیداری و هوشیاری اونو فراموش می کنیم ؟