چند روز پیش مجبور بودم با یکی از آشنایانی که اهل نماز نیست ، به مدت ۱۱ روز معاشرت شبانه روزی داشته باشم . در این مدت پیش می آمد که از پول او برای غذا استفاده می کردم . بعد از مفارقت از ایشان چنان وضع روحی من خراب شده که شاید اغراق نباشد اگر بگویم تلاشهای شبانه روزی ۳-۴ ماه اخیر من را بر باد داد ، و چنان اوضاع خرابی پیدا کرده ام که حتی قادر به انجام معمولی واجبات نیز نیستم ، آن شخص یک بازاری کاملا معمولی است ، یعنی نه اهل دزدی است و نه اهل ورع . این رو هم میدونم که اهل خمس هم نیست .

به هر حال اگر از مصاحبت با آن شخص بود یا از مصرف غذای ایشان ، و یا هر چیز دیگر ، از روزی که با ایشان بوده ام تا بحال اوضاع درستی ندارم ، خدا رحم کنه واقعا ، حتی یک لقمه ناپاک می تونه آدم را جهنمی کنه (البته اگه خدا دستگیری نکنه) . امیدوار به صعود بیشتری در این ماه مبارک رمضان بودم که متاسفانه باید کار کنم که به حالت گذشته ام بر گردم .